Zakopane

Dolina Miętusia – boczna, największa odnoga Doliny Kościeliskiej w Tatrach. Ma powierzchnię ok. 6 km². Cała dolina została wyrzeźbiona przez lodowiec w skałach osadowych. Dnem doliny płynie Miętusi Potok, wypływający z Miętusiego Wywierzyska pod polaną zwaną Wyżnią Miętusią Równią i wpadający do Kościeliskiego Potoku. W jej górnej, południowej części, będącej jednym z najcenniejszych zakątków Tatr, znajduje się uroczysko Wantule, powyżej niego Wielka Świstówka z wapiennymi kotłami polodowcowymi oraz duże jaskinie (Kozia, Ptasia Studnia, Miętusia czy Studnia w Kazalnicy). W stromym zboczu zachodnim, opadającym z Hali Upłaz, znajduje się długi polodowcowy kocioł zwany Małą Świstówką. Nad dolnym, północnym końcem doliny (Niżnia Miętusia Rówień) wznosi się w lesie charakterystyczna, zbudowana z wapienia skała – Zawiesista Turnia. W miejscu połączenia się z Doliną Kościeliską znajduje się polana reglowa, tzw. Zahradziska, a ponad nią wznosi się wapienna Kończysta Turnia.

Nazwa doliny pochodzi od sołtysów Miętusów z Cichego, którzy pod koniec XVI wieku od króla Zygmunta III Wazy otrzymali pastwiska na niej, zwane Halą Miętusią. Obecnie nie jest ona już wypasana i zarasta lasem (regiel górny). Do 1800 r. wydobywano tu ubogie rudy żelaza, zwożone hawiarską drogą do Kuźnic. Za żlebem Wodniściak zaczyna się piętro kosówki.